Je hele codebase in één prompt: wat verandert dat?

Waar je vroeger zorgvuldig moest kiezen welke bestanden je meegaf, kan een model inmiddels een volledig project in één keer overzien. Dat verandert vooral het soort vraag dat je kunt stellen. Het lost niet alles op, en meer context maakt een antwoord niet automatisch beter.

Wat verandert
Vragen over het geheel
Wat blijft
Jij bepaalt de vraag
Valkuil
Alles erin gooien
01/03

Wat er nu kan

Vragen die het hele project raken. Waar wordt deze functie overal aangeroepen, wat breekt er als ik dit datamodel verander, waarom werkt deze flow anders dan die ernaast. Dat waren vroeger vragen die je zelf moest uitzoeken omdat je het model onmogelijk alles kon laten zien.

Verbouwen over bestandsgrenzen heen. Een patroon dat op twintig plekken terugkomt in één keer aanpassen, inclusief de plekken die je zelf vergeten was. Dat is precies het werk waar mensen slecht in zijn en snel slordig van worden.

Debuggen met het geheel in beeld. Een fout die ontstaat door de wisselwerking tussen twee delen van je systeem is een stuk beter te vinden als beide delen in beeld zijn, in plaats van dat je stukje bij beetje context aanreikt.

02/03

Waarom meer niet vanzelf beter is

Een model dat alles ziet, ziet ook alles wat er niet toe doet. Ruis werkt door in de kwaliteit van het antwoord: verouderde bestanden, doodlopende experimenten, code die niemand meer aanroept. Wat jij als achterhaald herkent, weegt het model gewoon mee.

De vraag blijft bepalend. Een vage vraag over een groot project levert een vaag antwoord op, alleen over meer bestanden. De precisie zit in wat je vraagt, niet in hoeveel je meestuurt.

Er zitten ook praktische grenzen aan. Meer context betekent meer kosten per verzoek en vaak een tragere reactie. Voor een korte vraag over één bestand is het hele project meesturen zelden de beste keuze.

03/03

Hoe je het praktisch inzet

Gebruik het brede beeld voor verkennen en verbouwen, en het smalle beeld voor doen. Eerst vragen wat er allemaal geraakt wordt, dan per onderdeel gericht aan de slag. Dat leest ook prettiger terug in je versiebeheer.

Ruim op voordat je alles meestuurt. Dode code weghalen, experimenten die niet doorgingen verwijderen: dat helpt niet alleen het model maar ook de volgende ontwikkelaar. Het is werk dat je toch een keer moet doen.

Blijf beoordelen. Een wijziging die twintig bestanden raakt en er goed uitziet, is nog steeds een wijziging die twintig bestanden raakt. Lees hem, of laat een tweede paar ogen ernaar kijken voordat hij live gaat.

Veelgestelde vragen

Betekent dit dat we geen documentatie meer nodig hebben?
Nee, en dat is een hardnekkig misverstand. Code laat zien wat er gebeurt, niet waarom een keuze is gemaakt. Juist die waarom-vragen komen niet uit de code, en dat is precies wat een nieuwe ontwikkelaar of een model niet kan afleiden.
Is het veilig om onze hele codebase mee te sturen?
Dat hangt af van welke dienst je gebruikt en wat je hebt afgesproken over verwerking en bewaring. Ga dat na voordat je het doet, zeker als er sleutels, klantgegevens of vertrouwelijke logica in je code staan. Voor sommige projecten is dat een reden om lokaal te draaien.
Wordt het daarmee goedkoper?
Per verzoek juist niet, want meer context kost meer. Wat goedkoper wordt is de tijd die je kwijt was met uitzoeken welke bestanden relevant zijn. Of dat per saldo scheelt hangt af van hoe je het inzet; alles altijd meesturen is de dure variant.
Kan het model dan zelf grote verbouwingen doen?
Voorstellen wel, en vaak verrassend compleet. Uitvoeren zonder toezicht is een ander verhaal: een verbouwing die twintig bestanden raakt heeft consequenties die je wilt zien voordat ze in productie staan. Behandel het als een voorstel van een collega, niet als een feit.
Werkt dit ook bij een oud, rommelig project?
Vaak juist daar het beste, omdat het uitzoekwerk daar het grootst is. Wel geldt: hoe meer ruis, hoe meer je moet controleren wat eruit komt. Begin met vragen stellen over de structuur voordat je iets laat aanpassen.

Zit je vast in een project dat niemand meer overziet?

We kijken mee naar wat er staat en wat er nodig is om er weer op door te kunnen bouwen.